Interview met Rob Vollmer ter ere van zijn 50-jarige jubileum.

  • Waarom ben je gaan roeien?

Roeien bij MdR is bij mij uit noodzaak geboren. Oorzaak: een niet oplettende automobilist die mij schepte op het  fietspad van de N201, waardoor mijn voetbal- en turn carrière ten einde kwam. Na anderhalf jaar revalidatie bleek roeien een prima sport voor mij.

  • Heb je ook vrijwilligerswerk gedaan voor de club?

Jazeker, net als nu, werd dat toen ook van clubleden verwacht.

Ik heb, naast het roeien, met veel plezier verschillende werkzaamheden verricht en zo mijn bijdrage willen geven aan MdR.  Eigenlijk zo gauw ik bij de club kwam tot op de dag van vandaag. Op de eerste, oude locatie ben ik gelijk Pa van der Putten gaan helpen met het onderhoud en repareren van de boten. Toen gebeurde dat nog in het gangpad tussen de boten in, omdat er in de oude loods geen aparte werkplaats was.

Het was een grote vooruitgang toen er op de tekening van de eerste nieuwbouw in 1975, pal aan de oude loods vast, een  werkplaats te zien was.

Toen in 1976 de nieuwe locatie met werkplaats gerealiseerd  was, gaf Pa van der Putten het stokje over aan Hans Dekker. Samen met Frans van Rooijen (een van mijn roeimaten) hebben wij met z’n drieën, tot de nieuwbouw in de huidige locatie in 1992, het bootonderhoud gedaan. In de huidige locatie heb ik nog meegeholpen de werkplaats in te richten en ben toen met het onderhoud gestopt.

Inmiddels had ik in 1981 een opleiding gevolgd bij de KNRB tot roei-instructeur. Dit was tijdens een 8-tal weekenden bij roeivereniging Euros in Enschede.

Naast een periode jeugdcommissaris geweest te zijn, heb ik ook langere tijd roei-instructie gegeven. In deze periode heb ik samen met Esther Goudriaan (STK- functionaris bij de Roeibond) de cybernetische methode geïntroduceerd (de tot op heden gebruikelijke methode van roei-instructie. Zie voor info: KNRB cybernetische roei-instructie).

Verder heb ik samen met Frans van Rooijen de Amstel-Drecht Regatta geïntroduceerd in 1983. Toen nog 7km. Naast een aantal jaren de organisatie daarvan gedaan te hebben en uiteraard ook zelf meegeroeid te hebben, ben ik altijd betrokken gebleven als vrijwilliger om tijdens de wedstrijden mee te helpen. Doorgaans bij de brug om, zo nodig, een eerlijke passage te  regelen.

Tot op heden bij ik werkzaam als vrijwilliger bij de ARB-CIC, waarbij wij alle roeiverenigingen in Nederland, op bestelling, van allerhande botenmateriaal voorzien.(zie ARB-CIC en kijk even naar de catalogus ontworpen door mijn roeimaat Pim de Haan).

Ik roei nu dus 50 jaar en al 30 jaar met veel plezier met dezelfde ploeg.

Het mooie van onze ploeg is, dat we tijdens het roeien alle wereldproblemen hebben besproken en, wat ons betreft, hebben opgelost. Dus we willen daar nog graag zo lang mogelijk mee doorgaan. Een groot nadeel is dat de boten steeds zwaarder lijken te worden bij het inbrengen en uithalen. Het roeien maakt ons nog steeds blij, vooral als de boot bij aankomst wordt overgenomen.

Na 50 jaar terugblikken, blijkt voor mij  het roeien bij MdR een hele goede keuze geweest te zijn. Qua vriendschap en sportiviteit tot op hogere leeftijd, waarmee ik dus nog vele jaren hoop door te kunnen gaan met mijn goede roeivrienden.