Uit het Jordinael van december 1999, het jaar waarin ik in juli lid werd van MdR en de Roeibasiscursus volgde.

Mijn eerste toertocht: Sluitingstocht op 6 november 1999 naar Zorgboerderij Amstelkade aan de Kromme Mijdrecht, onder barre weersomstandigheden.

Vier deelnemers hadden zich afgemeld, de lafaards, en toen bleek, dat we geen drie C4-en vol zouden krijgen, waren er nog twee, die wel heel snel bereid waren, zich terug te trekken, zodat de echte “diehards” overbleven: twee vrouwen en acht mannen, die de elementen gingen trotseren.

Dat was werkelijk niet te veel gezegd. Stromende regen, harde wind en bij tijd en wijle behoorlijk hoge golven. Ik had af en toe de indruk, op zee te zitten. Ook de temperatuur was niet echt aangenaam, wat vooral de stuurlieden deed verkleumen. Ik had de stille hoop dat, als het al te erg zou blijken te zijn, het keerpunt restaurant Equus (de huidige Strooppot) in De Hoef zou worden, maar toen we daar door de storm al heel snel voorbij geblazen waren, was die hoop vervlogen. Sneller dan gepland, in ongeveer anderhalf uur, hadden we de 9 km. overbrugd en kwamen we aan bij Zorgboerderij Amstelkade, de pauzeplek.

Na het aanleggen en vastleggen der boten, sopten we naar de boerderij, want we hadden werkelijk geen droge draad meer. Wat we aan droogs bij ons hadden trokken we aan, waarna we gastvrij onthaald werden op koffie, thee, warme chocolademelk en taart, waardoor we langzaam op temperatuur en verhaal kwamen. Van de charmante bediening ging bovendien iets zeer rustgevends uit.

Een uur later aanvaardden we de terugtocht.

De weeromstandigheden waren tijdens de pauze niet verbeterd, zodat we opnieuw de elementen moesten trotseren. Het deed me goed, te horen van een van mijn veel ervarener teamgenoten, dat ook zij nog nooit een toertocht onder zulke slechte weersomstandigheden had geroeid. Zonder nog te pauzeren kregen we eindelijk de Kampanje in zicht. Toen we weer op het vertrouwde vlot stonden, bleek pas hoe verkleumd en verstijfd we waren, maar toch ook zeer voldaan. Ik geloof, dat ik dan ook wel met enige trots mag terugkijken op het volbrengen van mijn eerste toertocht onder deze barre weersomstandigheden. Rest mij nog een woord van dank aan de Toercommissie voor de organisatie, aan mijn teamgenoten, die het aangedurfd hebben om mij als beginneling mee te nemen en de stuurlieden, die het meest van de kou te lijden hadden.