Afgelopen weekend werd Nederland flink opgeschud door de restanten van tropische storm Amy. En precies dat weekend hadden wij natuurlijk onze voorlaatste kanotoertocht gepland in de Noordwaard, noordelijke deel van de Biesbosch. En tegelijkertijd zouden de roeiers de AmstelDrecht Regatta wedstrijd varen.
De dagen ervoor wijzigde het weerbericht met het uur. Elke keer als je keek, was het weer anders: eerst leek het mee te vallen, dan weer regen en windkracht 7. Iedereen vroeg zich af of het allemaal wel door kon gaan. Vooral voor de roeiers was het spannend — die boten lopen snel vol en dan is de lol er gauw af. Maar ook voor ons kanoërs is de hele dag in stromende regen geen pretje. En harde wind op open water? Da’s hard werken en goed opletten dat je niet ondersteboven gaat.
Gelukkig hadden we de tocht een paar weken eerder al voorgevaren. Dus we pasten de route wat aan om de invloed van het weer te beperken: groot water vermijden en lekker beschut varen tussen de rietkragen. Dat was tenminste het plan…
Op zaterdag werd de AmstelDrecht Regatta helaas afgelast. Verschrikkelijk jammer, want er hadden zich juist veel roeiers ingeschreven. Maar met code geel en windstoten op de snelweg met een trailer vol boten? Geen goed idee. Wij kanoërs besloten het avontuur wél aan te gaan — want tja, “er is geen slecht weer, alleen slechte kleding”, niet waar?
Zondagochtend vroeg verzamelen, boten vastbinden en met z’n twaalven richting Werkendam, onze opstapplaats. Eenmaal daar zagen we meteen: het was anders dan een maand geleden. Nu heeft het water van de Biesbosch standaard al een wisselend niveau door eb en vloed, maar door de westelijke storm was er heel veel extra water het gebied ingeduwd en stond het waterpeil extreem hoog. Het waterpeil was ruim anderhalve meter hoger dan normaal. Wegen en fietspaden stonden onder water en onze instapplaats was compleet verdwenen. Dus eerst maar waden door het ondiepe water om met natte voeten bij het diepere stuk te komen.
Het landschap was totaal veranderd. Smalle slootjes van drie meter breed waren nu hele meren geworden. Weilanden stonden blank, oriëntatie was soms best lastig. En doordat we hoger op het water lagen, hadden we ook nauwelijks nog beschutting van het riet.
Halverwege zijn we ergens op een hoger stukje aangemeerd voor lunch. Om ons heen alleen maar water, Zelfs de wandel- en fietspaden waren verdwenen. Daarna weer verder, door een wijds en bijzonder landschap. Ondanks de wind had iedereen het naar z’n zin.
Totdat we ineens niet meer onder een brug door konden. Het water stond zó hoog dat er nog maar een kleine kier onderdoor was. Dus iedereen eruit, boten overdragen en weer verder peddelen. We zigzagden tussen verdronken bomen door. Een echt een bizar gezicht, al die boomtoppen midden in het water.
Het was in één woord gruwelijk. We hadden gelukkig weinig regen, maar de wind vroeg wel om een aardige inspanning.
Door die bijzondere omstandigheden was het echt een unieke ervaring. Bij terugkomst bij de parkeerplaats, snel de boten opladen (en goed vasthouden, want ze waaiden bijna van de auto af), droge kleren aan en nog even gezellig wat drinken bij een lokale gelegenheid. En toen lekker naar huis — het was een avontuur, moe en voldaan.