Blokzijl tussen Wieden en Weerribben
Dit jaar hebben we al verschillende prachtige toertochten gevaren. Maar één keer per jaar is er de echte kers op de taart: het kanoweekend in september.
Een reguliere toertocht organiseren is inmiddels niet zo moeilijk meer. Het gaat vooral om een leuke route vinden en een beetje geluk hebben met het weer. Bij een weekend komt er meer kijken: ruim vóór de zomervakantie moet er een vaargebied gekozen worden, deelnemers moeten zich vastleggen en er moet een geschikte overnachtingslocatie geregeld worden.
Daarbij is september een uitdagende maand: ondanks dat de zomervakantie voorbij is zijn er toch nog veel mensen op pad, de dagen worden korter en de herfst dient zich aan. Vooral de hutten zijn dan al vroeg in het jaar volgeboekt.
Gelukkig lukte het ook dit jaar om een mooie plek te vinden, bij het schilderachtige Blokzijl. De camping lag direct aan het water, precies op de overgang van de Wieden naar de Weerribben. Met een groep van vijftien kanoërs vertrokken we vrijdag, op weg naar een weekend dat zon en mooi weer beloofde.
Vrijdag – aankomst en gezamenlijke maaltijd
De eerste deelnemers druppelden in de loop van de middag en avond binnen. Sommigen kwamen rechtstreeks uit hun werk. Al snel stonden de tentjes en waren de drie gereserveerde hutten ingericht. Geïnspireerd door de zomerse picknicktocht had iedereen iets meegenomen om te delen. Het resultaat: een rijk gevulde tafel met brood, kazen, worsten, soep, wraps, quiches, stoofpeertjes en nog veel meer lekkers. Met een glas wijn of een biertje erbij genoten we samen van de ondergaande zon.
Zaterdag – eerste tocht door de Wieden
Na een rustig ontbijt – koffie, thee, en tentdoeken nog nat van de ochtendmist – maakten we lunchpakketjes klaar en trokken we onze kano-outfits aan. Bij vertrek werden we nog even gefilmd door de buurman met zijn drone. De ochtend begon zonnig en windstil, ideaal omdat we ook wat groter water zouden oversteken.
Het eerste uur was het rustig op het water. Alleen een kanogroep uit het Gooi kwamen we tegen. Daarna voeren we door smallere sloten, kronkelend door het rietlandschap. Op sommige plekken was het zo smal en begroeid dat je je even in een oerwoud waande; peddels raakten geregeld verstrikt in waterplanten of takken.
Na zo’n acht kilometer vonden we een mooie plek voor de lunch. Daarna vervolgden we de tocht via de Dwarsgracht, langs het gelijknamige dorp met zijn schilderachtige bruggetjes en huizen. Verleidelijk was het bord bij een café met de tekst *“Liefde voor bier”*, maar we peddelden wijselijk door.
Via een omweg kwamen we uit op het Giethoornse Meer. Daar was het inmiddels drukker, en voorzichtig staken we de vaargeul over. De motorboten veroorzaakten soms flinke golven, maar iedereen hield zich staande. Na in totaal zeventien kilometer keerden we voldaan terug bij de camping.
Na douchen en omkleden bezocht een deel van de groep het Waterloopbos, een bijzonder gebied waar de natuur verweven is met oude proefmodellen van de Deltawerken en wereldhavens. Rond zes uur vertrokken we gezamenlijk naar restaurant Geertien in Muggenbeet: een schot in de roos met een gezellige sfeer en een fijne menukaart. Na een lange dag buiten was iedereen blij om daarna zijn bed in te duiken.
Zondag – tweede tocht door de Weerribben
Na het ontbijt braken we tenten af en maakten we de hutten leeg. Daarna reden we met de boten op het dak naar Kalenberg voor de tweede tocht: een rondje door de Weerribben. Het was er drukker met andere kanoërs, maar de route door smalle sloten en vaarten maakte dat ruimschoots goed. De wind speelde minder parten omdat we geen groot water hoefden te kruisen.
Deze keer voeren we twaalf kilometer, iets korter maar minstens zo mooi. Halverwege de middag keerden we terug naar de parkeerplaats, laadden de boten op en sloten af met een drankje op een nabij terras. Daarna begon de terugreis.
Het was een perfect kanoweekend: een gezellige groep, een fijne camping, twee prachtige tochten en, niet te vergeten, schitterend weer.