Op zondag 9 juli was de ‘verrassingstocht’ van 2023 gepland. Vooraf werd in onderling overleg al vlot besloten dat we de bekende tocht over De Meije en de Nieuwkoopse Plassen zouden gaan varen. Een leuke afwisselende tocht van ruim 20-22 km. Het plan: eerst over een kronkelige rivier met vele lage bruggetjes. Daarna over het grotere water van de plassen en zigzag door de smalle slootjes met (in dit jaargetijde) hoge rietkragen.
Daags ervoor werd zwaar weer aangekondigd met kans op regen, windstoten en onweer. Code geel was de waarschuwing en daarmee voor ons het signaal om even na te denken over de tocht. Buienradar en buienalarm gaven aan dat het slechte weer rond 3 uur ’s middags zou overtrekken.
Op de zondag verzamelden de 10 kanoërs (Beau, Ronald, Emilie, Susanne, Edwin, Piet, Harro, Peter, Alet en Bart) zich bij de vereniging, boten op het dak en op weg naar de startplek bij de werkschuur van Natuurmonumenten aan de Hollandse Kade. Een ideale startplek met een publiek toilet en douche, veel parkeerplekken en een goede instapplaats.
Na kort overleg met de deelnemers werd besloten de tocht tegen de klok in te varen, waarmee we meer flexibel werden om de tocht ad-hoc aan te passen en in te korten indien nodig. Dus eerst rechtsaf de plassen op. Het was warm, maar op het water prima uit te houden.
Na een dik uur varen kwamen we op de ruime plek voor de lunch aan. De buren aldaar hadden een babyshower en waarschijnlijk betrof het meisje gezien de roze ballonnen. Hoewel je daar tegenwoordig niet automatisch vanuit mag gaan. Nogmaals het weerbericht gecontroleerd en toen besloten om de tocht verder te varen met een kleine inkorting. Nou ja, het scheelde toch wel gauw 5 km en krap uur varen. Daarmee zouden we voor het slechte weer bij de auto’s terug zijn en nog wat speling hebben voor het gedonder zou losbarsten.
Bij de witte ophaalbrug even oponthoud, omdat een motorboot op enigszins onhandige wijze een andere boot sleepte en bijna klem kwam te zitten tussen de dukdalven. Maar met wat heen en weer botsen kwam de kapitein aan de andere zijde en konden wij volgen. Daarna links richting de sluis naar De Meije.
Het waterschap moet even de sluizen nalopen. Tot twee keer toe stonden de sluizen open en daarmee kon het ‘vervuilde’ water van De Meije naar de plassen stromen. Op De Meije vaar je langs vele boerderijen en leuke huizen, soms jaloersmakend zo aan het water met uitzicht op koeien en de Nieuwkoopse Plassen in de verte. Vanzelfsprekend kwamen we langs de watertoren met de bijnaam ‘het Potlood’. Een karakteristiek punt dat je al ver van tevoren op de plassen ziet staan. Uiteindelijk kwamen we rond 2 uur en ruim op tijd terug bij de parkeerplaats. Ruimschoots voor regen en onweer los barste.
Thuis aangekomen stortte menigeen na afloop toch beetje in (dutje op de bank), waarschijnlijk het gevolg van de drukkende warmte en naderende regen.
Achteraf bleek dat de tocht een slachtoffer had gemaakt. Deelnemer Harro hield rugklachten over aan de tocht. Hij meende zich te hebben verstapt, maar anderen denken dat hij getroffen is door karma na zijn twijfelachtige uitspraak over ‘functie elders’… Ook heeft Peter op maandag even bij de collega’s van Het Waterschap de niet-functionerende sluisjes buiten bedrijf gemeld.
Al met al was het een gezellige en gelukte ‘verrassingstocht’.