In memoriam – herinneringen aan Herma

Vorige week is Herma Bik overleden. Michiel de Ruyter verliest daarmee het boegbeeld van de vereniging. Herma was medeoprichter in 1964, ze was nationaal een pionier van het jeugdroeien en later een drijvende kracht in de roeibond. Als Lid van de Orde van Oranje Nassau en met ere-lidmaatschappen van de KNRB, de ARB en uiteraard ook van ons, is iemand die een leven lang van het water, van het verenigingsleven en van de roeisport heeft gehouden helaas niet meer.

Herma’s achtergrond in het roeien is mooi verwoord door het interview met haar voor het Eeuwboek van de ARB.

Deze pagina biedt een overzicht van ervaringen en anecdotes van MdR leden die Herma van dichtbij hebben meegemaakt.


Het begint nu op roeien te lijken

“Wij waren al ongeveer 2 jaar in de boord-acht aan het oefenen toen Herma zei “het begint nu op roeien te lijken”. Vaak gebruik ik deze anekdote nog om aan te geven hoe technisch de roeisport is. Vele jaren, tot over de 90 jaar fietste Herma iedere zondagochtend om 9 uur met de dames-acht mee. Ze nam de megafoon mee die soms ook een snerpend geluid maakte, en zelf sprak ze er vrij hard doorheen. De vereniging mocht daardoor een brief ontvangen met verzoek of die vrouw daarmee kon stoppen, zodat ze op zondagmorgen konden uitslapen.

Toen we heel wat jaartjes lekker aan het trainen waren, begon Herma te mompelen dat ze nu toch wel een tandje bij moest zetten met haar fiets. Toch heeft ze het altijd met haar gewone fiets gedaan door weer en wind. We hebben haar wel eens verboden om met snijdende oostenwind mee te fietsen, maar ze ging gewoon mee, met tranende ogen van de kou, luid roepend over het tussen het riet door.”

Silvia Bocxe


Onder alle omstandigheden met rechte rug

Wat ik destijds bijzonder van Herma op prijs heb gesteld, is dat zij – ik dacht in 1986 – met mij op de fiets is meegereden, toen ik als eerste MdR-roeier de Ringvaart regatta geskiffed heb. Iets voorbij Aalsmeer hebben we bij windkracht 4-5 de toenmalige ietwat lekke Bontekoe – hij lekte op de ‘lasnaden’ – uit het water gehaald, geleegd en vervolgens weer in het water gelegd. Gelukkig nam de wind in de loop van de dag af. Het was in de buurt van Lisse toen Herma mij vroeg of ik nog behoefte aan iets speciaals had. Ik gaf aan, dat ik enorme trek in sinaasappels had. Zij is daarop voor mij sinaasappels gaan kopen. Ze smaakten heerlijk.

Daarnaast heeft ze KiKaRoW met raad en daad ondersteund – in 2019 maakte ze met Helma Neppérus deel uit van het Comité van Aanbeveling.

Herma voelde ze zich tot letterlijk het laatste moment zeer betrokken bij het wel en wee van MdR. Bovenal was Herma een ‘sterke vrouw’, die onder alle omstandigheden haar rug recht hield. Dat zal niet altijd even eenvoudig zijn geweest.

MdR is haar veel dank verschuldigd. Wij zullen haar gaan missen.

Albert Vuil



“Rechtop zitten, op tijd draaien!”

Toen ik begon met roeien, stond de BRC onder leiding van Herma. Haar eerste les aan ons was discipline: hoe we met het materiaal, de boten en elkaar binnen de vereniging om moesten gaan. Met een strakke blik en grote concentratie legde ze duidelijk uit hoe we de roeisport eigen moesten maken.  We noemden Herma gekscherend ook wel de “gevaarlijke rietschreeuwer”. Op het water kon het altijd gebeuren (buiten de lessen om) dat er plotseling een kreet uit het riet kwam: “Rechtop zitten, op tijd draaien!”  Herma was een geweldige coach.

In de loop der jaren leerde ik Herma kennen als een wijze vrouw met wie je vertrouwelijk van gedachten kon wisselen. Ze had altijd een heldere kijk op zaken. Ook nam ze je in vertrouwen en deelde persoonlijke gebeurtenissen. We bouwden een hechte band op die ik mijn hele leven zal koesteren.

Altijd strijdlustig, vrolijk en vol doorzettingsvermogen – eigenschappen waar je best een beetje jaloers op kan zijn.  Herma inspireerde ons allemaal om het beste uit onszelf te halen.

Dick van Es


Coachen door weer en wind

Herma heeft mij tijdens mijn jeugd als wedstrijdroeier van 14-17 jaar in weer en wind dagelijks gecoacht. Voor de 2 kilometer wedstrijden gingen we ook naar Gent en Keulen. Door haar tomeloze inzet heb ik 2 jaar lang voor de Nederlandse bond mogen varen – onder andere naar de Coupe de Jeunesse in Nottingham

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik als 16 jarige bij de 18 jarigen op een halve meter na 5de werd en dat de bondscoach tegen Herma zei “tja had hij maar als laatste haal een halve moeten maken”. De reactie van Herma was dat ze ontplofte.

Jan Röling



Ze bracht ons jongelingen discipline bij

Jeugdinstructie 1974. Als nog-niet-eens-pubers ontving Herma ons op onze eerste roei-les. We waren zeker met 10 jongelui. Moeders door Herma geparkeerd op de oude campagne, met als opdracht thee zetten. Ans Tijdeman als secondant. De stem van Herma, nooit veranderd, wel in doordringendheid gematigder geworden. De stem gebruikt door een geest die had beslist wat recht was en wat krom. En dat uitdroeg totdat anderen bogen. Of barstten, ook dat is gebeurd. Was de stem haar kracht? De stem overrompelde al onze jeugdige impulsen eenvoudig. 1 RIEM TEGELIJK, BLAD NAAR VOREN! NEE, NIET DE BOOT AAN DE PUNTEN DRAGEN.

We waren blij uiteindelijk met zijn tienen op het water te liggen want, we dachten daar de rust te vinden. Maar ontdekten dat we gingen slalommen, staan in de boot of riemen op het water verwisselen. We leerden sneller te roeien om uit haar zicht te komen. En bij terugkomst: BOTEN AFDROGEN, NEE, EERST DE DWEIL SCHOONSPOELEN. PUNT NAAR VOREN, ik hoor het nu nog nagalmen als ik het water af stap.

Nu weet ik: Herma leerde ons echt roeien, gaf structuur en bracht ons jongelingen discipline bij, en zo langzaamaan in de loop der jaren, de vaardigheid om samen ons roeipeil te verhogen. Met plezier samen te roeien, het elkaar te leren, zorg voor Afstelling en Materiaal, hoe dat Bestuurlijk te regelen, Respect voor elkaar.

Twee decennia later schreef ik rubriekjes in het Jordinael waarin ik mensen een rijmende bijnaam gaf, waarin deze iets zei over hun karakter, maar vooral over hoe anderen daarop reageerden. Ook Herma had ik in de stukjes een rijmende bijnaam gegeven, lees goed, je komt hem zo tegen. Ook toen had ik de onbevangenheid nog niet van mij kunnen afschudden dat je in nabijheid van “Herma Slik”, toch echt alles kon vertellen en dat je een helder, eerlijk advies mocht verwachten.

Nu wordt het tijd voor afscheid. We gaan bewijzen dat we haar les hebben geleerd. We dragen haar ons leven uit. TILLEN GELIJK, HAAR VOETEN NAAR VOREN, SLAG KLAAR? AF.

Herma, BEDANKT!!

Ahrend-Jan Schroder


Stelletje slappe zakken

Van Herma is te melden dat ze geen blad voor de mond nam bij het beoordelen van roeiers. Zo heb ik regelmatig de kreet “stelletje slappe zakken” gehoord als ze niet tevreden was over het tempo van met name de heren Acht.

Na de ledenvergadering nam ze als ere-lid altijd even het woord en dan was de toon heel anders. Waardering voor alle vrijwilligers en het bestuur en vooral doorgaan.

Tijdens de receptie van het 40-jarig bestaan van de vereniging in 2004 kreeg ze uit handen van de toenmalige burgemeester Berry Groen een koningklijke onderscheiding. Ridder in de orde van Oranje Nassau. Dit voor haar grote bijdrage aan de KNRB, onze vereniging en de roeisport in het algemeen.

Jan Hazen


Netjes roeien, Mevrouw Bik staat op de kant

“Let op jongens!” werd er dan vanuit de boot geroepen tegen de roeiers: “Netjes roeien, Mevrouw Bik staat op de kant”. Mensen waren wel een soort van “bang” voor “Mevrouw Bik”, als het op roeien aankwam. Nee, respect is het betere woord, maar het werd wel eens zo ervaren geloof ik. Ik heb dat ook wel als klein jongetje gehad hoor. Maar het was vooral duidelijk (“En zo is het!”) en dat was héél goed. 

Toen Herma en ik nog heel veel samen deden in commissies was het vaak van “ja… jij en Herma” als we weer iets hadden in te brengen over vlot-procedures, of over het tillen van de boot! (“Niet aan de punten! Boeg eerst!”) met de instructie. Herma hield natuurlijk alles nauwlettend in de gaten, hield alles bij, overzichten, beslissingen en had er vaak ook een duidelijke mening over die ze dan ook niet onder stoelen of banken stak. En als ze iets zei, dan werd daar ook echt naar geluisterd.

Op de terugweg van de roeikampen (ik denk 1980) reden we over de dijk Lelystad – Almere. We waren moe, de zon deed zijn werk, we waren rozig. En ik zat vol met energie, ervaringen: een week lang op het water in Terherne en veel leuke dingen beleefd. Ik blééf maar praten en toen we weer thuis waren dat Herma zei: “Wat was ik blij dat je meegereden bent”. Ik zei “hoezo?”. “Nou je bleef maar praten”. Ik zei: “Was dat niet vervelend dan?”. “Nee, juíst niet: ik bleef er wakker door!” Dit is groot contrast met toen ik instructie van haar kreeg en ze verzuchte ”Man hou toch eens je mond en ga roeien.” Terwijl ik toen al wilde weten waarom ik iets moest doen, wat het nut was en hoe je het moest doen!

Heel vroeger, en dan heb ik het over 1974-76, de oude lage loods was namelijk nog niet uitgebreid! En we nog echte houten riemen hadden, werden de riemen in het najaar naar de garage van Herma gebracht en daar werd gecoördineerd de riemen geschuurd en gelakt. Met een grote groep, jong en oud een dag aan de gang.  Dat was een gezellige bezigheid met soep die vanuit de keukens van de Bikjes en Wezenberg werd verzorgd.

Jorg Santen


Scroll naar boven