Openingskanotocht, een gemiste kans voor velen.
Het was de eerste tocht die Bart voor dit jaar heeft uitgezet. Ook de eerste tocht waaraan ik meedeed. Na een weekje uitstel zat alles zat mee; het weer was fantastisch, zacht briesje, heerlijk zonnetje, prachtige omgeving van Haarlem. Voor wie er niet bij waren, jullie hebben wat gemist!
Als nieuw combi-lid had ik me uiteraard goed voorbereid. Neopreenbroek, neopreenschoenen, anorak, check, check, check (en de kaartjes eraf gehaald). Verder de verzameling thermokleding die ik al bij het roeien gebruik. Alles keurig verdelen in waterdichte zakken; wat trek ik aan, wat gaat als reserve mee. En ook de uitrusting ingepakt die ik voor de roeimarathons gebruik. Verder had Peter de foerage verzorgd. Dus ik was er klaar voor.
Het was lekker fris en we laadden de boten op. Helaas was Bart nog steeds ziek, hij kon niet mee.
In Haarlem hadden we de luxe, ik denk oprecht speciaal voor mij, van kleedkamers met douches. Ik had namelijk al gehoord over omkleedpartijen bij de auto, dus dit was een welkome instapper. Maar afijn. Toen sloeg de twijfel toe. Het zonnetje scheen al lekker en het was al een stuk minder fris dan in Uithoorn. Het belooft ca 14 graden te worden en weinig wind; dus wat trek ik aan??? Effe een truitje uittrekken in de boot is er hier niet bij met een zwemvest en spatzeil tot je middel. Dus vlak voordat ik mijn spatzeil omdeed (als roeier noem ik het grinnikend vaak een tutuutje), toch maar een thermolaag verwisselen voor een dunnere.
De privé-opstap van de Haarlemse Kanovereniging voordat je het Spaarne opgaat heeft iets sereens dat je verlaat via het bruggetje met fietspad en het gat in de beschoeiing. Met de zon in het gezicht gingen we richting het zuiden. We passeerden de roeivereniging en daar mijmerde ik over de paar keer dat ik op dit water, en zelfs dit rondje jaren geleden heb geroeid.
Maar als kanoër zit je toch anders in de boot. Om te beginnen, het uitzicht. Niet achterwaarts, geen rug voor je. Maar het meditatieve moment, dat alles vanzelf gaat, je met ogen dicht geniet van de flow waarin je zit, heb ik (nog?) niet kunnen bereiken. Misschien omdat er bij het kanoën meer gekletst wordt? Verder nog steeds veel aandacht voor de core, maar in plaats van mijn rechte, waren nu mijn schuine buikspieren aan de beurt en uiteraard veel meer kracht met armen en schouders. Ik schrijf dit nu de volgende dag, en de stijfheid valt allerzins mee. Yeah!
De mooie ronde die we deden heette de Molentocht en die molens zagen we dan ook.
Uiteraard hadden we lunch aan de Molenplas. In het kort voor de kenners volgende we het Zuider Buiten Spaarne, Cruquius – Schalkwijk, ringvaart, Buiten en Binnen Liede, Mooie Nel en dan via het Spaarne en Binnen Spaarne weer terug, ca 21 km. Scheepvaart was beperkt tot wat kanoërs, suppers, roeiers en een paar bootjes. Verder is een ijsvogel gespot, helaas niet door mij.
Deze tocht ging me dus goed af. Met speciale dank voor het materiaal dat ik mocht lenen. Susanne; je kano paste als een handschoen, en Bart, je peddel was erg licht en lag lekker in de hand. En uiteraard veel dank aan Bart en Alet voor de organisatie!!!
Tekst: Chrétienne.