De verstrooide woerd – ´the dancing duck´
Jaren geleden werden we in het voorjaar verrast door een opgewonden woerd. Rond dat seizoen steken wilde eenden al waggelend straten over, staren ze vol onbegrip naar kruisende automobilisten en vervolgen zij hun trage weg naar de overkant van de straat. Ook deze eend leek last te hebben van de voorjaarskriebels. De woerd zwom vlak langs onze wherry en met een paar ferme vleugelslagen belandde hij op de kleine steven. Die zou net voldoende moeten zijn om er met twee zwemvliezen stabiel op te staan.
Wij stopten met roeien en keken verbaasd naar hetgeen zich op de steven voltrok. De combinatie van een goed gelakte steven en natte zwemvliezen gaf niet de benodigde stabiliteit die de wilde eend voor ogen had. Hij hinkte op een zwemvlies, verloor zijn evenwicht en al fladderend verdween hij achter de rug van onze boeg onderin de boot.
Het kostte enige tijd voordat hij in de gaten had in wat voor een benarde situatie hij zich bevond. Het was duidelijk dat hij niet langer in onze wherry wilde meevaren. Hoe de woerd uiteindelijk zich wist te bevrijden kan ik mij niet meer herinneren, maar het ging in ieder geval met veel herrie gepaard. Luid kwakend koos hij het luchtruim. Ik ben bang dat zijn vleugels het gangboord raakten waar hij minstens een gekneusde vleugel heeft opgelopen.
Achteraf duurde dit mogelijk maar een minuut of twee, maar op een of andere manier bleef het slow-motion-beeld van de onfortuinlijke op één zwemvlies balancerende eend op mijn netvlies steken, zoals in een Disney tekenfilm.
Reddingsactie
Ik weet niet of het dezelfde eend was, maar onlangs maakten we weer een avontuur mee met een onfortuinlijke eend.
Onze zondagochtend ploeg was op weg naar Nes a/d Amstel. Onze stuur Remmert merkte iets vreemds op, maar het was hem nog niet duidelijk wat er aan de hand was. Hij deelde de informatie en even later voeren we langs een vreemd uitgestrekte eend. Ik zag dat hij met moeite zijn kop boven water kon houden. Hij worstelde even om te kunnen ademen en dan zakte de kop weer weg.
Een discussie volgde in de boot. Gewoon de natuur zijn werk laten doen of proberen die natuur een klein beetje te helpen en de strohalm van de kleine kans op overleven aan te grijpen? Afgezien daarvan, zijn wij ook niet vies van een beetje sensatie en een redding van een eend past daar ook wel in.
Even later lagen we naast de uitgeputte eend en tilde Remmert die in de boot. De borst van de eend ging rustig op en neer en zo nu en dan ging het koppie iets omhoog, al kostte dat duidelijk moeite.
Op de terugweg liepen we nog de mogelijke oorzaken van onze zieke eend door. Ook overwogen we de mogelijkheden hoe onze eigen gezondheid hier zelf door beïnvloed zou worden. Remmert zou de enige zijn die de eend zou aanraken en bij MdR zouden we de eend eerst in een handdoek wikkelen alvorens die verder te verplaatsen.
Zo gezegd zo gedaan. De gezondheid van de eend leek niet echt verbeterd te zijn. Hij lag stil in afwachting van wat er komen zou. Remmert was zou vriendelijk om een paar uur te wachten om de mensen van de dierenambulance te woord te staan. Zij vertelden dat de eend mogelijk naar de vogelopvang zou gaan waar hij, in geval van botulisme, sonde voeding zou krijgen.
We weten niet of de eend het overleefd heeft. Hij was in ieder geval in goede handen en wie weet zwemt hij inmiddels weer vrolijk rond in de Amstel.
tekst en foto: Maarten Peters
Gert: foto van vreemde eend boven dit artikel: zaagbek (gezien in Finland)