Een min of meer geslaagd experiment op de afgelopen ‘Novembervieren’ – een nationale wedstrijd in viertjes, over vier kilometer, op of rond 4 November – motiveerde deze Rijnland-combinatieploeg met Cees aan boord tot een ambitieus doel: winnen op de Head in de 4x met stuurman in de categorie Heren Masters 55+.
Wat was het geval? Een paar oude en vrij fanatieke roeibekenden, Hans en Johan die bij roeivereniging Rijnland roeien, hadden hun ploeg afgelopen najaar uit elkaar zien vallen. Ik werd ge-appt en samen met Rijnland skiffeur Ro(w)land werd er ad hoc voor de Novembervieren een combinatieploeg samengesteld. Met één keertje trainen en in verschrikkelijk koud en nat baggerweer werd een 7e plek overall behaald en daarmee een 2e in onze leeftijdsklasse. Na een korte evaluatie meenden we dat met een beetje extra inzet en beter ploegroeien het zou moeten kunnen om op de Head een gooi naar de winst te doen.
En zo geschiedde, gedurende de wintermaanden iedere zaterdag heen en weer naar Leiden getogen om daar voor dag en dauw – de Leidenaren zijn in verband met een druk bevaren Vliet gewend om in alle vroegte hun halen te maken – aan gelijkheid en inhoud te smeden. Een paar test-afstandjes lieten de bekende wet van een combiploeg zien: de eerste paar trainingen na een ‘instap-event’ gaat het meestal flink beroerder en komt de stijgende lijn pas in beeld na veelvuldig samen trainen. En dat gebeurde inderdaad. Net op tijd voor de Head begon de boot te lopen, en kwamen vier uiteenlopende roei-stijlen beter bij elkaar. Daarbij mochten we ook nog eens een vers gedoopte, hagelwitte Fillippi als de onze beschouwen.
Op zaterdag ging het veld van meer dan 40 Masters vieren in de middag los, voor 7,5 kilometer met een stevige en lastige oostenwind. We startten vrij vooraan in het blok met alleen de snelle ploeg van Beatrix – tot de nok gevuld met oud WK en OS deelnemers – voor ons gestart. Gelukkig zijn zij nog ‘jonkies’ en roeien in een andere categorie – uiteindelijk kregen we 40 seconden van ze aan de broek. Het roeien ging soepeltjes en snel tot het lastige stuk tussen de Rozenoordbrug en de Omval waar de wind van alle kanten komt en er flinke golven staan. Dat zijn de momenten waar een geoliede ploeg net wat makkelijker het ritme kan vasthouden ten opzichte van een combi. Ook werd dit stuk wat rommeliger omdat het voor ons gestarte veld met dames club dubbel vieren werd binnen gevaren. Met heel wat kundig gelaveer, gesnij, gemopper en ook nog eens het moeten nemen van het meest ongunstigste bruggat onder de Berlagebrug als gevolg. Maar vanaf de Omval pikten we het ritme weer mooi op en tot aan de finish bij de Hoop ging het eigenlijk steeds sneller.
Uitermate groot was de teleurstelling bij het binnenkomen van de uitslag. Ergens in de middenmoot met een belabberde tijd leek ons lot – totaal niet in overeenstemming met het gevoelde roeien. Het bleek al snel dat door het overlappen van de velden, de tijdwaarneming volledig in het honderd was gelopen. Het duurde nog tot de volgende middag dat de uitslag (vanaf een back-up systeem) als definitief werd bestempeld. Die kwam in ieder geval een stuk beter overeen met de eigen beleving en ook met de gemaakte afstand ten opzichte van de ploegen achter ons. ‘Blik’ dus in de Heren Masters E, en de 5e tijd van het complete veld. Een mooie prestatie en prettig om te constateren dat we het hard roeien nog niet verleerd zijn…
Klik voor meer informatie (inclusief filmpje over de voorbereiding) op de volgende links: Voorbereidingswerk en het verslag van Joost, onze stuurman.
Cees van Dok